Zor

      Bunları yazdığıma pişman olucam biliyorum. Ama kafamın içi dediysek buraya pekala bu da benim içimin bir parçası. Ben Afyon’dan nefret ediyorum biliyor musun? Çok nefret ediyorum hem de.. Üstelik hiç gitmedim..

       Ömrüm boyunca da boğazımdan kopan hıçkırık olarak kalacak orası. Evet bu sonbaharda gerçekleşen olaydan bahsediyorum. Kahpe Eylül’de. Mühimmat deposunun tam 25 acemi erin şehitliği haline gelmesinden bahsediyorum.

    Olayın gerçekleştiği gece benim en büyük derdim c2 diye sohbet sitesinde shuffle’da konuşacak adam bulamayışımdı. Ne acı değil mi? Bizim eve o bombalar sabah olunca düşmüştü işte. Annemler oğlunu kaybeden yakın dostlarının yanına fırlamışlardı. O daha çok gençti…

        Ankara GATA’da günlerce ceset parçası beklemekte çekilen çile bulunan yalnız parmak.. Kendime işkence ediyorum biliyorum bu süreçlere yakından şahit olmak ise apayrı! Ki ben yalnızca telefonlarda ailesinden haber bekleyen taraftım o çileyi çekense Onur’un biricik annesi babası kardeşleri ve nişanlısıydı. Biz yalnız figürandık… Bizim yüreğimizin parçalanması yanında onlar…. Onun kardeşi benim çocukluk arkadaşım ve her Onur abiyi andığımda duyduğum acıyı biricik dostumunkiyle kıyasladığımda… İçimden ilk gelen koşup ona sarılmak oluyor. "Geçti" demek oluyor. "Dayan" demek oluyor. Ama yapamıyorum işte. İnsanın her yanı düğümleniyor sanki. Ve unutmuş yalanını oynamaya başlıyorsun. Normal güne akıyorsun ve en kötüsü an geliyor gerçekten UNUTUYORSUN.

     Hayır, isyan etmiyorum tanrıya hem de hiç. O her yaptığında hikmet bulunandır buna inancım sonsuz. Bu belki de hepimiz için en hayırlısıydı. Ama insan sormadan edemiyor; Yoksa bir HİÇ uğruna mıydı? Sadece İHMAL miydi ağabeylerimi ölümle yüzleştiren?  Aileleri paramparça eden sadece İHMAL mi? Ben yalnız benim şehidimi biliyorum ya her gün ölen diğerleri?

    Tamam sanırım en özelimi anlattım bu gece. Ve ağladıktan sonra en iyi gelen şey; uykudur… Yarın sabah balon gözlerle güne merhaba diyecek olmamın şerefine İyi geceler…

Mekanın Cennet Olsun Onur…