Hayat

Biri doğdu

Biri ölmek istedi

Biri öldü

Yas

Düşündüklerimi yazmalı mıyım?

Tüm o evleri,

Kişileri,

Anıları…

Anlatmalı mıyım her şeyi?

Saklamak, korumak mı demek,

Kaybetmek mi?

Yazdıkların kadarını hatırlamaksa peki?

Ya diğerleri?

Gelin

Paldır küldür nasıl geldim bugüne bilmem

Koşturdum, koşturdum, koşturdum…

Kenara da koydum, kendimden de azalttım.

Hayallerimi kurdum, kurdum…

Yuvam oldu.

Turuncu buzdolabım oldu.

Ev kavramıyla çok uğraştım,

Dışarda aradım, içimde buldum...

Tutunamadım, koptum, savruldum…

Şimdi hiç olmadığım kadar aitim.

Eksikler de var, eksiler de

Artılar da var, artıklar da

Kendimi öğreniyorum..

Yeni hallerimi, yeniliklerimi..

Gelin oldum, gelen oldum.

Soyadım uzadı bir kere...

Kütüğüme ne demeli?

Aile eklendi aileme..

Büyüdüm ben, her anlamda…

Kilo bile aldım :)

Kattıklarım, katıldıklarım,

Kaçtıklarım, maruz kaldıklarım…

Keşke daha çok yazsaydım

Daha çok daha çok…

Kendime dönmeyi çok seviyorum!

Kendimi çok seviyorum desem...

Canım Gizem neler yaptın sen?

Neler başardın, nelere yenildin...

İyi ki geldin…

Kalbimin İçi

Bugün misafirim var

Buranın tozunu almalı

Perdeleri açmalı

İçeri havalandırmalıyım

Bu yıl çok az uğramamışım çekmecelerine

Huzurlu duygular kaleme değmiyor

Bazen de kendimle kalamamaktan ihmal ediliyor duygular

Öyle ya da böyle girmemişim kalbimin içine

Burada yerini hazırladığım huzurla uyuttuğum bir bebeğim var bir süredir

Onu üzmemek için de çok uğramamışım belki

Canım bebeğim içeride uyuyor

Emzirmeye giriyorum yanına

Sakin nefesini dinliyorum 

Saçları karışmış 

Alnını öpüyorum izlerken

Uyu bebeğim

Seni seviyorum

Güven

“Ev”, “güven” ile ilişkili olmalı..

Evin gibi hissetmek..

Bütün dünyadan kendini sakındığın yer;

Ev.

Evet… Öyle… Öyleydi…

Sarsılan sadece toprak mı?

Evimin neresi olduğunu kaybettiğimde 

Bedenime sarılmıştım

“Evim, ben neredeysem orası

Dışarısı değil…

Bir yeri güzel yapan benim” diye 

Kendime sarılmıştım

Şimdi kendimi koruyamayacağımı hissediyorum

Olacaksa hemen olsun

Öleceksek hemen ölelim diyebiliyorum

Ölmekten değil ölememektem çok korkuyorum

Çok acı…

Sadece güvende hissetmek istiyorum…

Berrak

Gürül gürül akan bir suya kendimi bırakmışım gibi

Sanki ben de saydammışım gibi 

Işıklar geçiyor içimden

Işıldıyoruz

Nokta

Dönmek için virgüllerim vardı

Artık sebebim kalmadı 

İp

Bağlanmaktan korktuğun için

Düğüm atmadık

Dolandıp dolandıp

Yeniden açıldık

Sakince

Başımı omzuna yaslamak istediğim şarkılar var...

Ateş

Isım, ışığım, enerjim yaşatır

Yumuşatır 

Fazlam yakabilir, yıkabilir

Kuşatır

Gard

 Ben güçlü durmaktan yoruldum

Sar'hoş

Nasıl hissettiğimi düşünmek duvara toslamak gibiydi

Mutlu muydum ben...

"Nasıl bu kadar mutlusun?" demişti

Mutlu muyum ben...

“Başka nasıl başa çıkabilirim bilmiyorum...” diyebildim

Başka nasıl başa çıkabilirim...

Uzun bir gün bugün

Şarap açtım

Mum yaktım 

Hava kararmadı hala perdeleri kapattım

Gün bitmiyor

Terapi

Başka dünyaları keşfe çıkmayı seven ben,

Bir süredir kendime yolculuklardayım...

Fidan

İlgilensen çiçekler açardı sevgim...

Baba

Kızım, demiştin benimle yürürken

"Bil ki hata da yapsan yapmasan da baban hep seninle..."

Babacığım...

Böyle diyebilmek istiyorum

En çok seni bu kadar severken kırgın olmak zor geliyor

İlmik

Bir iplik atınca

Gerisi akarak sökülüyor

Örülmüş onca emek 

Patır patır dökülüyor 

Çocuk

Bilmesem olmaz mıydı?

Benimle ilgili mi gerçekten?

Neden kalbimi kırıyor?

Aptal yerine konmuşuz gibi

Hiç dürüst olunmamış gibi

Hiçbir şeye güven duyulmuyor

Şu tütsülük, tütsüler...

Hangi sevgilisinden bana kaldı?

Neden kalbimi kırıyor?

Bilmesem olmaz mıydı?

Ah baba

Bilmeden ölmek isterdim

Hiç bilmeden