Duygu

İnsanlar duyguları yokmuş gibi davranıp
Senin duygularını incitmeyi hak görüyorlar
Yüzlerine bağırmak istiyorum bazen
"Canım yanıyor! Kalpsiz misin?!"
Ama korktuğum şey
Gerçekten duygularının olmayışıyla karşılaşırsam?
Bu mümkün mü?
Gittikçe nasır mı tutar duygular?
Bence sadece kendilerine karşı korkaklar
Lütfen ben hep böyle yoğun duygu dolu olayım
İncinmekten korkmuyorum hayır
İncitmekten korkar kalayım...

Öz

"Seni özlüyorum. Göğsüme sokuluşunu, beni sevmeni, seni sevmemi sevmeni."

Seni özlüyorum. Göğsüne sokulmayı, seni sevmeyi, beni sevmeni sevmeyi...

1+0 Sonsuz Edermiş

Evimi çok seviyorum.
Sanki ruhu var! Azcık dağınıklık olsa huysuzlaşıyor.
Sanki prenses! Rengiyle haliyle ilgi istiyor.
Evimi seviyorum.
Uzun yıllardır ilk kez yalnız yaşıyorum.
Sanki bir odada evcilik oynuyorum.
Bir gün bu evi özleyeceğim biliyorum...
Buruk hissettiriyor artık hiçbir şeyin kalıcı olmadığını bilmek.
Bu tatlı kız benim.. Evim güzel evim!

Kayboldum

Kendimi boşlukta hissediyorum
Hani havadayım ama aşağıya da düşemiyorum
Asılıp kalmışım
Nereye gideceğimi de unutmuşum

Ay'a Bak

Güneşe bakmak nasıl tehlikeli
kör ediyorsa insanı
Ay da o kadar nazar arsızı olmalı

Diken

Uzanmış usulca sırtımı okşuyordu

"Huysuz biriyim ben" dedi

"Benim gibi huysuz birine nasıl katlanıyorsun?"

Sokulup kıkırdadım önce

Kulağıma "Bu seni daha da değerli kılıyor" diye fısıldadı

Gözlerine baktım

"Hayır" dedim "Sen bana başka adamsın"

"Sen beni törpülenmemiş köşelerinden koruyup saklıyorsun..."

Göğsüne gömülüp yüzümü saklamıştım artık

"Evet biliyorum zor bir adamsın,

Ama ben senden daha hırçın, daha katlanması güç bir haldeyim,

Sivri yanlarım hangi köşede kendim bile bilemiyorum..."

Gözlerimi yumdum, okşayışı durdu o an

"İşte gene yaptın!!" dedi aniden
Nefesimi tutup bekledim

"Seni sevmemek mümkün mü?" deyiverdi

Artık dudaklarına yapışmalıydım 

S'onsuz

Ölüm bir anlık.
Hayat çok hafif...
Ömür çok ağır...

Boşluk

Bir şeylerin "hiç olmamış gibi" olması ne acı...

Kadın

İçim,  kimi kabul ettiğini biliyor
O insanlara karşı ayrı bi hassasiyet ve özlem duyuyor
Erkeklerimin isimleri ondan bu kadar anılıyor

Gülümsedim

Olumsuzluğa kapıldığımda
"Seni sana çok iyi anlatıp ezberletmem lâzım"
Dedi kıymetli hissettiren adam...

Yakamoz

Benim ruhum parlak
Ve bence sen karanlık bir deniz gibisin...
Sana katılıp yakamozlar oluşturmalıyım

Hiç Adam

Herkesi toplasan bir insan etmiyor
Çevremdeki kuruş kuruş ilgileri toplayıp
Bir lira yapmaya çalışıyorum
yetmiyor...

Altın

Üzmesinler diye kalkanlar giymek istemiyorum
Hissizleşmek istemiyorum...
Yaralarıma ben de altın yaldızlar sürebilir miyim?

Dönem

Kaçak yaşıyorum kendimden

Yapmam gerekenlerden

Hislerimden...

Geçecek...

Kendime döneceğim

Biliyorum halledeceğim

Kanatlar

İnsanların kanatları olsaydı
Kendi kanatlarıyla bir yerden bir yere gitmek onlara zor gelirdi.
Zenginler yine arabalara binerdi.
Fakirler bir gün kanatlarını kullanmak zorunda olmadığı günü düşlerdi...

Sırf zevk için uçmaya cesaret edenler...
Toplum dışına itilirler
Çark böyle dönmeye devam ederdi.

İstanbul

      İstanbul'u seviyorum. Öğrenci hayatımın her macerasını burada geçiyorum. Öğrenciden beklenmeyecek maceraları da... Çokça insanın şikayetinin aksine ben kalabalığı, insanları seviyorum. 

      Kendimi en keyifsiz hissettiğim bir günde İstiklal Caddesinde yürüdüğümü anımsıyorum. Beyoğlu sinemasında öğlen matinelerinden en yakını hangisi ise ona gitme niyetindeyim. O gün hiç kimse ile konuşmamışım. Başka Sinema'ya tek başına gitme adetini de ikinci sınıfta edindim zaten... İkinci sınıf uzun soluklu ilişkimin bittiği,  kendimi yeniden keşfettiğim zamanlarım... Her neyse keyifsiz ve yalnız hissederek yürüyorum caddeyi fakat çevresinde iletişime her zaman açık ve güler yüzlü Gizem'i durdurmaları çok geç olmuyor. Bir çift kadın gülümseyerek fotoğraflarını çekmemi rica ediyor benden. Memnuniyetle kabul ediyor ve okuduğum bölüme göz kırpan(!) bir  kaç fotoğraf çekiyorum. İnanın o dialog ve gülümseyişlerden sonra günümün mutsuz devam etmesi mümkün değildi...  Günün mutsuzluğu iletişim eksikliğiymiş meğer...

      İnsanlarla canlanan biri olarak bu şehri nasıl sevmem? Belki klişe ama Kabataş'tan Beşiktaş'a yürümeye bayılıyorum. Ve elbette vapura binmeye! Özellikle iç kısımda oturmalıyım çünkü canlı müzikleri dinlemekten keyif alıyorum. Eğer söyleyenler paylaşıyorsa İnstagram hesaplarını mutlaka kurcalıyorum. Müziğin insana eşlik edişi büyülü bir şey bence.

      2015'ten beri bu şehirde yaşıyorum. 
     İstanbul'u seviyorum. Burada özgür, burada kendim gibi hissediyorum. Belki bu aileden uzak olmakla ilişkilendirilebilir, birey olmak olabilir bilmiyorum. Ama sırf kendim için, ben istiyorum diye bir şey yapabilmekle gurur duyuyorum.

Biliyor musunuz iş çıkış saatlerinde metrobüste bile güzel şeyler oluyor! Metrobüse kendimi en sonunda zar zor  sıkıştırıyorum. Yolculuk ablama...  Etrafım kocaman montlarda dolu ve uzanacak hiçbir şey yok! Benim boyum 1.63 ve o an kendimi çocuk gibi hissediyorum... Karşımda sanıyorum kırmızı kaşkolu olan bir kız -belki benden sadece birkaç yaş büyük -elini yumruk yapıp kolunu sağlamca bana uzatıyor "Tutun bana!". Sağolsun...

     Ah bu hikaye bana başka bir otobüs yolculuğumu anımsatıyor. Vezneciler otobüsüne biniyorum. Akbilimde para yokmuş ve sırt çantam, çapraz çantasında ağır bilgisayarım ellerimde poşetler... Ayaklı vestiyerden halliceyim. Bir genç benim yerime akbile basıyor ve paramı almamakta direniyor. Teşekkürler ederek bir koltuğa oturuyorum. Bir iki durak sonra bir kadın çocuğuyla biniyor ve o da akbile basamıyor. Onun yerine de bir başkası akbile basarak ısrarlara rağmen parayı geri almıyor... Demek ki diyorum içimden bu otobüsün yolcusu bir başka! Bir dede geliyor yanı başıma. Mavi ceketli, havalı da. Yer vermek için eşyalarımı toplamaya başlıyorum "Buyrun". Adam bana bakıyor " Yok ben hemen ineceğim" diyor gülümseyerek. Ve ben dedenin karizmatik ve daha da havalı olduğunu düşünüyorum... Arkalara doğru yürüyor ve yolculuk sürmeye devam ediyor. En az yarım saat-kırk dakika kadar sonra otobüsten inen birine gözüm ilişiyor. Mavi ceketli benim dede... Başımdan kaynar sular akıyor diyebilirim... Benim için, eşyalarım için beni kaldırmamış yerimden... Ve o karizmatik bulduğum dedenin topalladığını fark ediyorum, kıyafetinin sandığım kadar janti olmadığına şahit oluyorum. Zihnim bir an için, onu ayakta bırakabilmem için beni kandırmış... Beni eşya yüklerimden koruyan kahraman dede! 39Y hattının yeri başkadır artık gözümde.

     Ne diyordum? Evet İstanbul'u seviyorum. Ve bu sevgim her gün olmayan tatlı süprizlerden dolayı değil elbette. Gerek okulumun merkezi konumu gerek ablamların bu şehirde yaşaması hayatımı zorlaştıracak faktörleri ortadan kaldırıyor. Öğrencilik bir yana ablamların İstanbul'da yaşaması benim için lüksün kapısını aralıyor, başka yönleriyle de İstanbul'u tatmamı sağlıyor. Onlarla birlikte Cihangir'de bir meyhanede ya da Yunan tavernasında eğlenebiliyorum. Bunlar öğrenci olarak altından kalkamayacağım şeyler iken bir aile olarak çok keyifli bir aktiviteye dönüşüyor. 

Beylerbeyinde Türk Kahvesi içtiğim de oldu, sinema filmi setinde Zekeriyaköy Ormanda sabahladığım da... Halkalı'da evim var, bu sene Bostancı'da yaşıyorum mesela... 

     İstanbul'u tadıyorum...

     Bu tadı seviyorum...

Ben

İçimde hikayeler saklıyorum...

Herkesin hikayesi biricik

Hayatıma çok şey dokundu

Çok şeyin izi kaldı

Özlüyorum...

Geri istemiyorum ama izlerin silinmesine razı değilim

Sevişmeyi seviyorum

Tatmayı, yaşamayı seviyorum

Duyguları, aşkı, hikayeleri, sözleri, anları, anıları seviyorum

Sevmeyi seviyorum

Yazmayı seviyorum

Hikayelerimi yazmak istiyorum

İstiyorum...

Hep bir yerlere savrulmak istiyorum

İnsanları etkilemek istiyorum

Birikmek istiyorum

Kendi kendime yığıla yığıla büyümek istiyorum

Doymadan bilgiyi içmek istiyorum

Bilgi yaratmak istiyorum

Görmek, göstermek istiyorum

Olgun olup genç kalmak istiyorum

Ben, ben olmak istiyorum

Beni bulmak istiyorum

Ben tek bir şey değilim öyle "çok"um ki göstermeye yetemiyorum

Sözler mi imgeler mi yeter anlatmaya bilmiyorum 

"Beni" bugün anlatamazken yarın kendimi daha da büyütmek, 
karmaşık halde görmek istiyorum

İleriye gitmek değil her alana genişlemek istiyorum 

Taşmak istiyorum!

Yoğunluğuna yaşıyorum hayatı

Yoğunluğuna kendimi bırakıyorum

Başka hikayeleri de kendime katmak istiyorum

Çok öğrenmek istiyorum

Seni de kendime katmalıyım

Hikayenle, tecrübelerinle, bildiklerinle, bilmediklerinde

Tenime, zihnime, her yerime

Gel katıl lütfen sen de

Sen de ve sen de

Ah herkes!

Çok şükür...

Çok şükür çok mutluyum!

Çok şükür çok seviyorum

Tiktak

Zamana karşı yarışırken zamanın dışında yolculuklardayım...
Tanpınar dizeleri fısıldanıyor kulaklarıma