Ben senin karanlığına dokundum...
Senin karanlığın.
Senin kuytun.
Ve beni katman katman içine aldığın dünyan...
Ben aslında kırık beyazdım
Benim kırıklarım.
Benim beyazım.
Dokunuşlarım öyle narin öyle incitmekten korkardı ki
Karanlığın bile gülümserdi bana.
Parmak uçlarımı öptün...
İçimize gömdüklerimizle yüzleştiğimizde
Evet korktum.
Senden korktum.
Ve korunmak için yine senin kollarına sığındım...
Beni kendinden bile sen korudun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder