Bugün benim için çok büyülü bir şey keşfettim...
Kendi satırlarımda, onun sözlerinde...
İlkte ve sonda...
Anlatırsam büyü bozulur mu bilmem ama içimi dökme ihtiyacı duyuyorum.
Beni ilk gördüğünde yazdığı satırlarla yüzleştim bugün.
Ve bir cümlesi şöyleydi:
"Yanakların insanı ağlatacak kadar güzel..."
Dönüp son görüşmemizi yazdığım satırlarla, aramızda geçen dialogla yüzleştim ardından.
Onu son kez görmeye giderken metrobüste şu sözler dökülmüştü içimden:
"Mavi insanı ağlatacak kadar güzel..."
Meğer onun iziymiş... Nasıl bir zihin oyunu bu?
Ve meğer kendi cümle yapısını artık beğenmemiş...
Güzellik olumsuzuyla birlikte güzel...
Belki de bunu unuttuk...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder